![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-VE6quW9lVGnxhSr7XKjrSBpbS_hlIaF19NDjEfx25UmYIQtbs7GptrWG6ceLlIbCLrqN_96oEnJHWZznmqEMZ2Avk-_sH-VN2B6Ar899wISBY3-amN8DE0yOGGYxVH3XXbsLp8EXcbtY/s1600-rw/img_9518.jpg)
καταρτίσει τους δύο πρώτους νόμους του πολέμου: «1ον. Ποτέ μην ξεκινάς πόλεμο, πορευόμενος προς τη Μόσχα. Ο Ναπολέων και ο Χίτλερ το τεκμηριώνουν. 2ον. Ποτέ μην κάνεις πόλεμο στην Ανατολική Ασία. Οι Γάλλοι και οι Αμερικάνοι το έμαθαν». Ούτε και στη δυτική, θα πρόσθετα εγώ, που δεν είμαι δα και καμία αυθεντία. Εγώ έκανα μια συμβολική θητεία με μίνιμουμ εκπαίδευση κι ο πατέρας μου ευτυχώς υπηρέτησε μετά τη λήξη του εμφυλίου. Ο δικός του πατέρας, όμως, είχε πάει στην Ουκρανία να πατάξει την επανάσταση των Μπολσεβίκων! Ήταν η γνωστή εκστρατεία των συμμάχων, που δεν μπορείς να πεις πως έφερε και πολλά αποτελέσματα, πέρα από το ότι εξασφάλισε το ΟΚ στον Ελευθέριο Βενιζέλο για να ξεκινήσει την μεγαλοϊδεατική εισβολή στη Μικρά Ασία. Η οποία, στη συνέχεια, ανετράπη με τα γνωστά αποτελέσματα. Ο παππούς μου, λοιπόν, ήταν ένας από εκείνους που βάδισαν στην Ουκρανία, μέχρι που αναρωτήθηκαν το ιστορικό «Μα πού πάμε μόνοι μας, 8.000 άνθρωποι;». Ήταν μια εποχή γεμάτη τραγωδίες. Σαν κι αυτές που, όπως είχε πει εκείνος ο μουσάτος ο Μαρξ, όταν επαναλαμβάνονται γίνονται φάρσες.
Έτσι, βασιζόμενος στην οικογενειακή μου εμπειρία, νομίζω πως μπορώ κι εγώ να προτείνω έναν τόσο δα νόμο του πολέμου: «Μην πάς να επιβάλεις την τάξη στην Ουκρανία, ιδιαίτερα όταν λέγεσαι Βενιζέλος»...
left.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου