Φάλτσοι...

Ηρθε από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Κελάηδισμα κότσυφα. Ανυπόκριτη δοξολογία στον ήλιο, τη ζωή. Σαν να τον...
έβλεπα μέσα στους κισσούς του φράχτη στο πατρικό σπίτι, εβένινος, κεχριμπαρένιο ράμφος, σόι τσαχπίνικο, παλιά γενιά, ανθεκτική στις γάτες, έκανε και τον πατέρα να σωπάσει τη διήγηση των γεροντικών του παθών. Κελάηδισμα που έφτασε στο γραφείο της δουλειάς σαν δωρεά εκτοξευμένη στο τυχαίο, χωρίς ιδιοκτήτη.

Υστερα, λες κι αόρατος διαγωνισμός βρισκόταν σε εξέλιξη, σαν αγουροξυπνημένη ζήλια, μπήκε στο ίδιο ακουστικό το αηδόνι. Στεντόρειος ο κότσυφας προσπάθησε να ανταποκριθεί στις άπιαστες χαμηλές τονικές, τα ανίκητα παιχνιδιάρικα ρετσιτατίβα, πείσμα ο κότσυφας, αγώνας αμέτρητων γενεών. Μετά από πέντε λεπτά το αηδόνι απέμεινε μόνο του, ο αντίπαλος έβγαλε μόνο κάτι επιδέξια τελευταία γουργουρητά, σαν επιδοκιμασία του δεξιοτέχνη. Αύριο πάλι.

Ο διπλανός συνάδελφος που με είδε να βαστάω μαρμαρωμένος και αμίλητος το ακουστικό, ρώτησε, κι ύστερα σχολίασε με κάτι σαν πίκρα «μένω κοντά σε ρέμα, ακούω τα πουλιά αλλά δεν τα αναγνωρίζω». Από το βάθος του περασμένου χρόνου ο Τζιάκομο Λεοπάρντι ενδεδυμένος το ράσο του μοναχού Αμέλιου μας ψιθύριζε: «Τα πουλιά είναι από τη φύση τους τα ευτυχέστερα πλάσματα του κόσμου… αισθάνονται χαρά και ευθυμία περισσότερο από κάθε άλλο πλάσμα» (Τ. Λεοπάρντι, «Εγκώμιο των πουλιών», εκδ. Αγρα, σελ. 21).

Η λέξη «χαρά» καρφώθηκε στην καρδιά μας σαν αιφνίδια διαπίστωση απουσίας αγαπημένου προσώπου. Κάπου την ξεχάσαμε ή την εγκαταλείψαμε. Μπορεί και να την έχουμε προδώσει, μαχαιρώσαμε δηλαδή τον εαυτό μας. Φορτωμένοι αστικές κατήφειες, προσωπικές δυσθυμίες, αυτοοικτιρμούς, θεωρητικές δυσπλασίες, ανάπηρες επιθυμίες, βαδίζουμε κι ακροπατούμε στην ακηδία. Παραδώσαμε τη χαρά αμαχητί στον ξεφτιλισμένο οικονομισμό.

Πίσω, λοιπόν, ολοταχώς, πιο πίσω από τον χρόνο του πατέρα, και του παππού, πιο κάτω, ζήτησα συγγνώμες για τα πουλιά που σκοτώσαμε με σφεντόνες, αδίσταχτοι, παιδιά βέβαια, αλλά αδίσταχτοι οπωσδήποτε, ζήτησα συγγνώμες ξανά και βοήθεια από τον Λεοπάρντι – «δάσκαλε, στην πένα σου, ορκίσου, και πες μου θα βρούμε ποτέ την χαρά μιας τρίλιας;». Εν ολίγοις, σχώρα μας. Είμαστε αγροίκοι και παίρνουμε μέρος σε έναν διαγωνισμό φάλτσων.

Απόστολος Λυκεσάς

efsyn.gr