Μάκης Γεωργίου
Τι να πρωτοθυμηθώ, ρε Νάσο. Γλυκές αναμνήσεις που σήμερα τυλίγονται στην πίκρα.
...Αγία Παρασκευή που ένας ίλιγγος από τον αυχένα με έριξε στο κρεβάτι.
Ακόμη έχει μείνει αναλλοίωτο στη μνήμη μου εκείνο το βλέμμα ανησυχίας που μου έριξες καθώς μπήκες στο δωμάτιο.
Πώς να ξεχάσω επίσης την ημέρα που τότε αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., Φώτης Νασιάκος, απαντώντας σε ερώτησή μου «δηλαδή μιλάμε για 17 Νοέμβρη;» μου απάντησε «δεν μπορώ να σου απαντήσω, Μάκη».
«Ποιος ήταν αυτός ο Μάκης;» σε ρώτησε η αγαπημένη σου Εύη. Και εσύ απάντησες «ο Μάκης ο δικός μας».
Ήταν η πιο γλυκιά και τρυφερή κουβέντα που είχα ακούσει ποτέ.
Θυμάμαι τις συζητήσεις που κάναμε για τα πολιτικά και σχεδόν πάντα συμφωνούσαμε.
Οι αναφορές μας, με νοσταλγία, για τα χωριά της καταγωγής μας στην Φθιωτιδοφωκίδα. Η καταγωγή μας από τα ίδια μέρη, αλλά και οι τόποι που μεγαλώσαμε κοντινοί. Στο Αιγάλεω εσύ, στο Περιστέρι εγώ.
Πολλά έχω να θυμηθώ. Όπως εκείνη την ημέρα που κάλεσες κάποιους φίλους να μας ανακοινώσεις την ανάμειξή σου στην πολιτική.
«Είσαι ο υποψήφιος της καρδιάς μας» σου είπα.
Με μια καρδιά που σήμερα πόνεσε πολύ.
Καλό ταξίδι, αδελφέ μου...
Ν-Ν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου