Αλλο η πολιτική, άλλο το θέατρο...

Από τότε που δημοσιοποιήθηκε η Συμφωνία των Πρεσπών, η Ν.Δ. προσπαθεί να πείσει ότι μόνο αυτή είναι η έκφραση του πατριωτισμού, ενώ η κυβέρνηση είναι η...
έκφραση της μειοδοσίας. Εναν μήνα πριν, στις 11 Δεκεμβρίου, ο Κυρ. Μητσοτάκης κατηγόρησε στη Βουλή τον πρωθυπουργό με σκληρότατες εκφράσεις.

«Εκεί που επί είκοσι επτά χρόνια έξι πρωθυπουργοί -Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς- έλεγαν όχι, εσείς είπατε ναι», είπε. Και πρόσθεσε: «Θα σας πω, κ. Τσίπρα, αυτό το οποίο συζητούν μεταξύ τους, πια, όλοι οι πολίτες: ανταλλάξατε το Σκοπιανό με τις μειώσεις των συντάξεων».

Οταν ένας αρχηγός κόμματος, και μάλιστα αυτός που θέλει να είναι αύριο πρωθυπουργός, εκφράζεται με αυτό τον τρόπο, ασφαλώς ψάχνει και αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να αντιπαρατεθεί με τον αντίπαλό του σε ένα θέμα που δεν είναι απλώς πολιτικό, αλλά πρωτίστως εθνικό.

Η ευκαιρία για τον κ. Μητσοτάκη να κάνει κάτι τέτοιο του δόθηκε στη Βουλή, όταν ο πρωθυπουργός τον προκάλεσε σε τηλεοπτική αντιπαράθεση για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Κι εκείνος τράπηκε σε άτακτη φυγή. Αυτό επιβεβαιώνει την ουσία του πολιτικού λόγου του.

Δυστυχώς για τον κ. Μητσοτάκη, ουδέποτε κατάφερε να αρθεί στο ύψος που τοποθετεί τα ζητήματα τα οποία επιλέγει για να αντιπαρατεθεί με την κυβέρνηση. Πάντα ανεβάζει τους τόνους, πάντοτε μεγιστοποιεί την ουσία αυτών που τον χωρίζουν από την κυβερνητική πολιτική, διαρκώς δραματοποιεί τις επιπτώσεις της κυβερνητικής πρακτικής, αλλά ποτέ δεν πάει πέρα από τις καταγγελίες.

Στην περίπτωση της Ν.Δ. και του αρχηγού της, είμαστε οι τελευταίοι που θα δεχθούμε ότι «προτρέχει η γλώττα της διανοίας». Αντίθετα, είμαστε βέβαιοι ότι ο κ. Μητσοτάκης έχει πολύ καλή αντίληψη των πραγμάτων. Χρησιμοποιεί όμως για άλλους λόγους -έτσι τον συμβουλεύουν, άραγε;- την πολιτική παρουσία, όπως μια θεατρική παράσταση.

Γι' αυτόν δεν έχει αξία μια αντιπαράθεση ουσίας, αλλά μια αντιπαράθεση υψηλών τόνων και θεατρικότητας που υπηρετεί τον στόχο του, να γίνει πάση θυσία πρωθυπουργός. Ετσι, προσαρμόζει τον λόγο του στις απαιτήσεις του στόχου, υποδυόμενος κάθε φορά έναν ρόλο, αυτόν που νομίζει πως ταιριάζει στην περίσταση. Το αποτέλεσμα; Μάλλον κακός ηθοποιός...

efsyn.gr