Παράλογη ευφορία...

Το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ είναι ένα πολεμοχαρές κόμμα, warmongers αποκαλούνται πολλοί από τους προέδρους του, όπως Τρούμαν (Χιροσίμα, Ναγκασάκι, Κορέα, Ιράν), Κένεντι (Κούβα, Βιετνάμ), Τζόνσον (Βιετνάμ, Αγ. Δομίνικος, Ινδονησία, Ελλάδα), Κλίντον (Βοσνία, Ιράκ, Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας)... Το παράδοξο είναι ότι ο πιο πολεμοχαρής πρόεδρος που εξελέγη με το Δημοκρατικό Κόμμα υπήρξε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Μάλιστα· αυτός που μιλούσε για δημοκρατία βαδίζοντας με ανάλαφρο βήμα στον Βράχο της Ακρόπολης, εξυμνώντας τα επιτεύγματα των αρχαίων Αθηναίων. Υποθέτω, οι ιστορικές του γνώσεις όσον αφορά τη δημοκρατία πρέπει να έχουν αφετηρία όχι την εποχή του Σόλωνα, του Κλεισθένη, του Εφιάλτη και του Περικλή, αλλά του Νικία, του Αλκιβιάδη και του Κλέωνα, όταν η Αθήνα ταυτίστηκε με τη δημαγωγία, τον τυχοδιωκτισμό και την αλαζονεία, γιατί αυτό αποδεικνύουν τα έργα και οι ημέρες του. Ας θυμηθούμε μερικά από αυτά τα «επιτεύγματα». Η σκόπιμη εκτροπή ενός αυθόρμητου κινήματος των νέων, που ξεκίνησε στην Τυνησία το 2010 και επεκτάθηκε υπό την ονομασία «αραβική άνοιξη» σε όλη τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, από εξέγερση για δημοκρατία σε ανάδυση του πιο σκοτεινού προσώπου του τζιχαντισμού. Η απορύθμιση το 2011 της Συρίας, της Λιβύης και εν μέρει της Υεμένης με τραγικά αποτελέσματα και στις τρεις χώρες.

Ο εξοπλισμός με ΝΑΤΟϊκά όπλα των αντικαθεστωτικών τζιχαντιστών και των ομοϊδεατών τους, του ISIS. Η ολοκλήρωση της καταστροφής του Ιράκ και του Αφγανιστάν και η εγκατάλειψή τους στα χέρια αιμοσταγών ισλαμιστών. Η μαφιόζικου τύπου εκτέλεση του Οσάμα μπιν Λάντεν, πρώην πράκτορα των ΗΠΑ και ηγέτη μιας χρηματοδοτούμενης από τις μυστικές υπηρεσίες τους σκοτεινής οργάνωσης, της Αλ Κάιντα.

Και φυσικά μαζί με αυτόν μια άλλη σκοτεινή μορφή κινούσε τα νήματα της παγκόσμιας απορύθμισης, η Χίλαρι Κλίντον, συνεχίστρια της πολεμοχαρούς πολιτικής της Μαντλίν Ολμπράιτ, της υπουργού Εξωτερικών του επίσης Δημοκρατικού Μπιλ Κλίντον που βομβάρδιζε με διαστροφική ευχαρίστηση τη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο. Και τέλος, ας αναφερθούμε και στο πετράδι του στέμματος της αναλγησίας, στο δήθεν δημοκρατικό Μαϊντάν του 2014 επί προεδρίας Ομπάμα, των Νούλαντ-Πάιατ που απορύθμισε την αφελή Ουκρανία, η οποία καταστρέφεται καθημερινά για χάρη των αγγλοσαξονικών αλλοπρόσαλλων πολιτικών.

Και το ακόμα πιο παράδοξο είναι ότι ο Μπαράκ Ομπάμα πριν επιτελέσει όλα αυτά τα ανδραγαθήματά του πήρε και Νόμπελ Ειρήνης το 2009 ώστε να το επιδεικνύει ως άλλοθι για τη δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων -ως επί το πλείστον αμάχων- που δεν συμμερίστηκαν, όσο ζούσαν, τον τρόπο με τον οποίο η Αμερική αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία και την ειρήνη.

Και ερχόμενοι στο σήμερα επί προεδρίας του επίσης Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν, του γνωστού Genocide Joe, που έλαβε αυτόν τον τίτλο μετά την «ευγενική» συμμετοχή του στη σφαγή του παλαιστινιακού λαού, βλέπουμε έναν επικηρυγμένο από τις ΗΠΑ, με δέκα εκατομμύρια δολάρια, τρομοκράτη να καταλαμβάνει την εξουσία στη δύσμοιρη Συρία και αντί να έχουν κινητοποιηθεί οι πάντες, από τον ΟΗΕ μέχρι τις ηγεσίες όλων των χωρών, έμπλεοι ανησυχίας, βλέπουμε μια διάχυτη ευφορία, αντίστοιχη αυτής των εξαρτημένων από ουσίες ή των χρηματιστών και επενδυτών στο αποκορύφωμα μιας χρηματιστηριακής φούσκας. Μια παράλογη πέρα ώς πέρα ευφορία.

Η Συρία και ο δυστυχισμένος λαός της θα είναι από τη μια το διπλωματικό όπλο για μια συμφωνία με τη Ρωσία σε σχέση με το ουκρανικό ζήτημα και από την άλλη ένα πεδίο μάχης μεταξύ επίδοξων ιδιοκτητών και καταπατητών της χώρας αυτής, Τούρκων, Ισραηλινών, Ιρανών, Ιρακινών, ισλαμιστών του ISIS, Κούρδων και όποιων άλλων θυμηθούν ότι είχαν περάσει από εκεί στη διάρκεια της Ιστορίας. Ελπίζω εμείς να μη θυμηθούμε τους Σελευκίδες και διάφορα άλλα μεγαλεία της φυλής.

Διακινδυνεύοντας μια πρόβλεψη, μάλλον τα εδάφη της Συρίας, τα οποία θα προσαρτήσει το Ισραήλ σύντομα, θα χρησιμεύσουν ως τόπος εκτόπισης των άλλων δυστυχισμένων της Μέσης Ανατολής, των Παλαιστινίων, ώστε να «απαλλαχθούν» από την παρουσία τους οι παραλίες της Λωρίδας της Γάζας για να γίνουν εκεί τα μεγάλα τουριστικά πρότζεκτ που ήδη επεξεργάζονται Ισραήλ και ΗΠΑ. Οπως είχε πει άλλωστε ο Νετανιάχου το 2019 μιλώντας σε συνεδρίαση του κόμματός του, «όποιος θέλει να εμποδίσει τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους χρειάζεται να ενισχύσει τη Χαμάς». Γι' αυτό και το Ισραήλ τόσα χρόνια χρηματοδοτούσε την οργάνωση αυτή. Δεν το λέω εγώ, ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ το κατήγγειλε («Καθημερινή» 20.1.2024). Η λύση μάλλον έχει βρεθεί για τους Παλαιστινίους, άρα γι’ αυτό η παράλογη (για εμάς) ευφορία.

Τάκης Λάγιος (Νομικός, συγγραφέας)

efsyn.gr