Yπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που έχουν άποψη για τα πάντα. Τη λένε με στόμφο, επικαλούνται έγκυρες πληροφορίες από πολύ υψηλά ιστάμενα πρόσωπα και δεν δέχονται δεύτερη κουβέντα. Είναι...
οικονομολόγοι όταν το θέμα που κυριαρχεί στη δημόσια συζήτηση είναι οικονομικό, είναι συνταγματολόγοι όταν η συζήτηση πηγαίνει στο Σύνταγμα, είναι μετεωρολόγοι όταν έχουμε ακραία καιρικά φαινόμενα και αν χρειαστεί μπορεί να γίνουν σεισμολόγοι, ειδικοί στη γεωπολιτική, εξπέρ στα ελληνοτουρκικά.
Παίζουν στα δάχτυλα το Μακεδονικό, ξέρουν τι κρύβεται πίσω από τις κινήσεις των μεγάλων δυνάμεων, είναι μέσα στο μυαλό του Τραμπ, του Πούτιν, του προέδρου Σι, προβλέπουν τον χρόνο των εκλογών και έχουν στο τσεπάκι τους τις λύσεις για όλα τα προβλήματα της χώρας και του πλανήτη.
Είναι οι «ξερόλες». Στα όρια της παρέας είναι ακίνδυνοι, μπορεί να γίνουν και διασκεδαστικοί. Οταν όμως διαθέτουν δημόσιο βήμα, τα πράγματα αλλάζουν. Τέτοιους ρόλους υποδύονται εδώ και χρόνια δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Πρέπει να έχουν γνώμη για όλα, το «δεν ξέρω» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους, θεωρείται ένδειξη ανεπάρκειας και θα λογοδοτήσουν στα αφεντικά τους και στους αρχηγούς τους.
Παρακολουθούσα προ ημερών σε ιδιωτικό κανάλι μια συζήτηση για τις φονικές πυρκαγιές. Στο πάνελ τρεις δημοσιογράφοι (ειδικοί επί παντός του επιστητού) και δύο επιστήμονες πραγματικά ειδικοί. Οι κατά φαντασία (τους) ειδικοί προσπαθούσαν με ζήλο φανατικού ιεροκήρυκα να εκμαιεύσουν από τους κανονικούς ειδικούς τη θέση ότι η κυβέρνηση έχει μεγάλες ευθύνες για την τραγωδία.
Η δυσφορία τους ήταν έκδηλη όταν οι δύο επιστήμονες δεν τους έκαναν το χατίρι και επέμεναν ότι αλλού είναι το πρόβλημα, ότι ασφαλώς πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες, με τη διαφορά ότι το φαινόμενο δεν είναι τωρινό, πάει πολύ πίσω στον χρόνο. Την ίδια στιγμή, στο κάτω μέρος της οθόνης πέρναγε ο τίτλος «παντελής απουσία του κράτους». Διαχρονικό κλισέ που χρησιμοποιείται ευρύτατα.
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Τάσου Παππά, ΕΔΩ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου