Ο Δομάζος και τα λαϊκά αθλήματα...

του Γιάννη Τριάντη...

Το ποδόσφαιρο είναι «Το πιο απλό, το πιο γήινο, το πιο συναρπαστικό παιχνίδι, που συνδυάζει τη σωματική μεταρσίωση με τη νοητική εγρήγορση, την ατομική φαντασία με τη συλλογική υπευθυνότητα» (Πρόλογος στο βιβλίο του Ηλία Καφάογλου «Σημειώσεις στο ημίχρονο», εκδ.Υψιλον).

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που ο Δομάζος, κορυφαίος των κορυφαίων στα καθ΄ημάς (ίσως μαζί με τον Βασίλη Χατζηπαναγή) φάνταζε σαν προσωποποίηση μιας θεότητας που κατέβηκε στη γή για να προσφέρει θέαμα, χαρά και συγκινήσεις στον κόσμο....

Ο Δομάζος δεν ήταν δαντελένιος όπως ο Κούδας. Δεν είχε το αριστερό του Μίμη Παπαϊωάννου ούτε τη χάρη του Δεληκάρη. Όμως όλα αυτά –κι ακόμη περισσότερα- τα είχε με τον τρόπο του. Που συνοψιζόταν στην άφθαστη επινοητικότητα και στην μεγαλοσύνη του μαέστρου.

Οι ορκισμένοι εχθροί της μπάλας που μιλούν σαν συνοφρυωμένοι κατηχητές, αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί απ’ όλα τα παιχνίδια το ποδόσφαιρο κρατάει τα σκήπτρα παγκοσμίως . Το μέμφονται και το επικρίνουν γιατί ποτέ τους δεν κατάλαβαν τι εστί λαϊκό.

Θεωρούν αγέλη τους λάτρεις του ποδοσφαίρου. Και χαρακτηρίζουν τη μπάλα όπιο του λαού που αποχαυνώνει και αποπροσανατολίζει. Φυσικά, δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει απαντοχή και βάλσαμο για πολλούς. Ούτε γιατί η αίσθηση του ανήκειν-ναι, έστω ως φίλαθλος σε μια ομάδα- είναι σημαντικό στοιχείο στα ανθρώπινα.

Νομίζουν ότι είναι αδιάφορος για τα κοινά ο κόσμος που συρρέει στα γήπεδα ή απολαμβάνει τη μπάλα από την τι-βι. Ότι αγνοεί ή δεν νοιάζεται που η μπάλα είναι εμπόρευμα στα χέρια του κερδώου κυνισμού. Κούνια που τους κούναγε!

Και φυσικά, τους είναι ξένες οι χορογραφίες μέσα στο γήπεδο- οι ντρίμπλες, τα φάλτσα, τα ψαλιδάκια-, όπως και τα μαγικά από τους πιτσιρικάδες στις αλάνες του κόσμου. Πώς να καταλάβουν, λοιπόν, γιατί λατρεύτηκε ο Δομάζος και γιατί συγκίνησε την κοινωνία ο θάνατός του...